Μια φορα και εναν καιρο υπηρχε ενα συστημα απο ''εργολαβους''.Αυτοι οι τυποι λοιπον πιστευαν οτι μπορουν να πιασουν τον παλμο ενος εθνους απο τα γραφεια τους...Καθε μερα κοιταζονταν στον καθρεπτη και ευλογουσαν τα γενια τους λεγοντας ποσο δυνατοι,ακαταμαχητοι,αδιστακτοι ειναι.Αυτους τους τυπακους που λετε τους πλαισιωσαν οι γνωστοι κολακες.Αυτοι οι ανθρωποι που ειχαν μαθει να ζουν παρασιτικα δοξαζοντας την παντοδυναμια των ''μεγαλων'' περασαν μια ζωη ευτυχισμενη.Ξαφνικα ομως ηρθε ενας σεισμος.Τα παλατια των εργολαβων αρχισαν να γκρεμιζονται και βγηκαν στο δρομο για να σωθουν.Εκει συναντησαν το λαο που εχει μαθει να παλευει για να ζησει αλλη μια μερα τιμια.Εναν λαο που δεν ηθελε ρουσφετακια,εναν λαο που ηθελε να μη ζει εις βαρος των αλλων.Που ηθελε να εκτιμουν τη δουλεια του και να ανταμειβονται...